Yokluğuyla Uyanmak Şiiri - Salim Diyap

Bir gün sen de uyanırsın.
Kıymetini bilmediklerinin yokluğuyla.
Bir sandalye eksilir masandan.
Bir ses çekip gider evinin içinden.

Her sabah açılan pencere,
kapalı kalınca sabahlara,
alışkanlık sandığın şeylerin aslında hayatın olduğunu anlatır sana.

Bir gün çalmaktan yorulan telefon susar.
Beklemekten yorulan kapı kapanır.
Gözlerin öğrenir
çevresine bakınca ışımamayı.

İşte o zaman hatırlarsın.
Yarım bıraktığın sarılmaları.
Sonra söylerim dediğin sözleri.
Aceleyle geçtiğin yüzleri.
Nasıl olsa gitmez diye ihmal ettiğin o insanları.

Öyle gidişler var ki
arkasından çarpmaz kapıları.
Sessizce eksilir senden.
Önce sesini çeker.
Sonra ellerini.
Sonra gözlerindeki yerini.

Bir sabah uyanırsın.
Ev aynı evdir.
Sokak aynı sokak.
Güneş yine doğmuştur.
Ama dünya küçülebildiği kadar küçülmüştür.

Elini uzatırsın.
Dokunacak kimse kalmamış.
Seslenirsin.
Hiçbir yerden dönmez sesin.

İnsan o zaman anlar.
Bazı insanların kıymeti varlığında değil,
yokluğuyla bıraktığı o büyük boşlukla ölçülür.
Bir gün herkes uyanır.
Kıymetini bilmediği şeylerin yokluğuyla.
İşte o sabahların akşamı olmaz.

12.11.2026