Gözlerin Vedası
Geç karşıma, otur;
Yalanlarından bahsetme,
Sadece sessiz ol...
Çünkü ben sana yine inanırım.
Bakayım gözlerine, yarın yokmuşçasına
İhanetini bir kenara atıp,
Sadece o bakışa odaklanayım;
Neden yaptığını, bir de gözlerinden dinleyeyim.
Herkese cenneti yaşatan bakışların,
Bana neden cehennemden bir arsa verdi?
Masum sandığım o derinliğin arkasında ne düşlüyordun?
Sen sessiz ol, dolu gözyaşların anlatsın.
Gözlerin, bu hikâyenin en başında anlatmış her şeyi;
Ben aptalmışım, sevgimden görememişim.
Şimdi görüyorum gerçekleri, şimdi hatırlıyorum;
Sahi, sevgim mi bitti de hatırlıyorum?
Konu seni dinlemek değil,
Beni benden alan o gözleri son kez görmek...
Yoksa biliyorum; gözlerin de, sözlerin de yalan senin.
Peki, neden baktın bana öyle soluksuzca?
Kayıt Tarihi : 13.3.2026 05:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazen bir insanın tüm yalanlarını bilirsiniz; ama bakışlarındaki o eski, sahte cennete inanmak, gerçeğin soğukluğuyla yüzleşmekten daha kolay gelir. Bu şiir, bir uyanışın hikayesi. Sevginin gözdeki perdeyi kaldırdığı o anın, ihanetin cehenneminden alınan o küçük arsanın üzerine inşa edilmiş bir sessizliktir. Karşındakinin gözlerine bakıp, aslında her şeyin en başından beri orada yazılı olduğunu görmenin geç kalınmış itirafıdır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!