Gözlerin ve Gülüşün Şiiri - Veysel Sari

Senin gözlerin; hani her baktığımda içimdeki o eski, tozlu kütüphanenin kapılarını aralayan, sayfaları henüz çevrilmemiş bir kitap gibi gizemli; bir yanı hırçın bir akarsu, diğer yanı sükuneti nakış gibi işlenmiş bozkır gecesi...
Ne kadar uzak kalsam da, o bakışların bir pusula misali beni hep aynı menzile, senin o sarsılmaz duruşuna döndürüyor. Gözlerin diyorum yar; bir şehrin bütün ışıkları bir anda söndüğünde, yolumu bulmamı sağlayan o tek, o en parlak yıldız kadar mahrem ve öyle derinden; hem bir veda kadar hüzünlü, hem de yeniden başlamak kadar cesur.

Ve gülüşün… Ah o gülüşün!
Hani dar zamanlarımın geniş kapısı, hani bütün sürgünlerimin bittiği, yorgunluğumun omuzlarımdan bir hırka gibi düştüğü yer…
Bir gülüyorsun ya, sanırsın bir ömrün bütün kışları bir anda sona eriyor, sanırsın ağır kilitlerin ardından taptaze bir bahar meltemi içeri süzülüyor.
Gülüşün; tüm yaralı yanlarımın üstüne serilen o ipekten, o şifalı örtü.
Bütün suskunluklarımın, bütün söyleyemediğim o ağır cümlelerin cevabı senin o dudak kenarındaki kıvrımda saklı.

Şimdi senin o gözlerinde bir ömürlük nöbetim var, gülüşünün gölgesinde ise sığındığım o tek hakikat...
Sanki bu dünyaya başka bir sebeple değil, sadece o bakışlardaki derinliği anlamaya, o gülüşteki huzuru ezberlemeye gelmişim gibi.
Hayatın bütün ağırlığı, bütün o keskin virajları senin bir çift sözünle, bir anlık tebessümünle dağılıp gidiyor.
Bil ki; ne zamanki o gözler bana değer, o vakit dünya yörüngesine oturur, ne zamanki o dudaklar aralanıp gülüşün dünyaya karışır, işte o an benim için hayat yeniden başlar.

Ben senin o gözlerine emanetim, senin o gülüşünde soluklanan bir ömür; senin kıyında demir atmış, başka rotaları unutmuş bir kaptan gibiyim...
Her bakışında yeniden çiziliyor kaderimin haritası, her tebessümünde ilmek ilmek işleniyor ömrümün en zorlu ama en güzel hikâyesi.
Sesinin tınısı, yüreğime düşen bir cemre gibi; buz tutmuş nehirleri eritiyor da ben yine, yeniden, en baştan meftun oluyorum o eşsiz derinliğe.
Çünkü sen gülünce, sanki bu dünyada sadece biz kalıyoruz; ne bir haksızlık, ne bir keder, ne de yolların ayırdığı o bitmek bilmez hasret… Sadece sen, sadece o bakışların ve hayatı yaşanır kılan o eşsiz gülüşün.