Cemalinden cemalime akseden akşam zümrüdü yeşili ,kamaştırıyordu gözlerimi.
İris bir ahenk vermişti nurdan dünyaya,bahara
nişaneydi kokusu ve elvanlığı.
Ne meşrik ne mağrib ne de şimal ve cenub daha önce şahit olmadı mutabık ikiliğe .
Tam merkezi simsiyah bir benle mühürlü, zulmetlere nur saçiyordu emiyordu retina.
Kara parçası beni salık veriyordu en verimli kahverengini.
Yüz ölçümü ağır basan yeşil rabıttı kahverengi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta