Götür Beni De Şiiri - Gani Mor

Yalnızlık
Yalnızlık…
Rüyaların bile korkuttuğu bir yalnızlık.
Masamda bir fotoğrafın,
karınca kararınca demlenmiş bir çay,
bir de sigara.
Sigara kadar yalnızım;
tüten her şey birazdan bitecek,
ama içimdeki acı dinmeyecek.
“Muhtacım” der şair, bilir misin?
Ben sana muhtacım.
Ama sen bilemezsin.
“Rüya” derlerdi söylediklerime,
gülüp geçerlerdi.
Senin gözlerindeki ışığı
hiç görmeyenlerdi onlar.
Ne olacaksa olsun artık, bitsin.
Dar ağacına çeksinler beni.
Benimle alay edenler görsün;
büyük ustanın dediği gibi,
siyah gözlerinin olmadığı bir gün
ayrılık cellâdın ipini çeksin.
Çekmişlerdi bir gece ipi boynuma…
Uyandım.
Anılarımızın kaldığı o parkta.
Uyku tutmuyor artık;
Malatya Otogarı’nda,
soğuk bankların üstünde geceleri
yalnızlığım geçiyor içimden.
Bir ben kalıyorum geriye:
yorgun, dipsiz, avare…
Ağlıyorum.
Yorgunum.
Perişanım.
Ve hâlâ aşığım.
Ne olursun,
o siyah gözlerine
beni de götür.