Göstermezmisin Artık bana...

Bakışlarının o bitmek bilmeyen rüyasına mahkumum,
Öyle bir hapis ki bu;
Her kelimen fırtına koparır içimde,
Her susuşun derin bir varoluş...

Yollarım sana varmazsa eğer,
Attığım her adım, vardığım her menzil ziyan.
Ben aslında hiç yazılmamış o şiirim;
Hep senin bir sözünün kıyısında asılı kalan.
​Zaman denilen o acımasız çark,
Öğütüp dururken koca bir ömrü...

Yalvarırım, bir bakışınla durdur bu devranı.
Sanki ezelden fısıldanmış bir ahdimiz,
Mühürlenmiş bir sözümüz var gibi;
Sana feda olsun damarımdaki her damla,
Sana kurban olsun bu can.

​Dağlasınlar bağrımı kelimelerinin ateşiyle,
Ben ki; feryadımı, sessiz çığlığımı duyuramadım sana.
Ne tabip anlar bu dertten, ne lokman şifa yazar;
Bütün ağrılarımı dindirecek tek ilaç,
Yüzünde açacak o küçük tebessümdür.

​Sitem etsem, taşlar dile gelir de ağlar halime;
Hala bir vuslat muştusu yok mu ellerime?
Deryalar mürekkep olsa tükenir,
Yine de yetmez seni anlatmaya.

Çünkü ben senin adını,
En kutsal hayallerimin tam ortasına nakış gibi işledim.
​Vatanım da sensin, gurbetim de...

Sen yoksan tütmüyor gönül ocağım, buz kesti her yanım.
Hicranın pençesinde kıvranan bu yürek,
Sadece senin sevda bucağında soluklanmak ister,
Sadece sana sığınmak...

​Aşkın en saf, en arı halini döktüm ortaya;
Gönül bahçemde boy veren o ümitleri,
Yedi iklim, dört köşede arayıp durduğum o nurlu cemali...
Göstermez misin artık bana?

Hasan Belek
Akçay

​