Yoksun, biliyorum.
Uyurken rüzgâr pencereme girdi hafifçe
geldiğini gördüm sanki
ve ben o anda anladım:
birinin uykusuna sızabilmekmiş
görmeden görmekmiş seni.
Hiç dokunmadan.
Biliyorum, hissediyorum.
Bazen kelimeler yetmiyor
ondan susuyorum.
Adın bir mum gibi yanıyor
içimi aydınlatıyor.
Sen bir bahar dalısın
rüzgâr esintisinde savrulursun
üşüyorum savrulmasında senin.
Adınla bir bulut oluşturacağım
ve her yağmur yağdığında
o bulut ağlayacak
ama ağlarken bile
sana yağacak.
Bir ömür boyu
aynı gökyüzüne bakıp
seni görmekmiş.
Ve ben
hâlâ
aynı gökyüzüne bakıyorum
seni arayarak.
mesakin-31/02/2026
Kayıt Tarihi : 31.1.2026 11:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!