Gönümde İzi Var Şiiri - Ersin İlhan

Yol yürüdüm, iz aradım,
Adın düştü her taşa.
Baba gitti, ben kaldım,
Yük çöktü yavaş yavaşa.

Sözün azdı, özü çoktu,
Sükûtunda yol vardı.
Bir bakışın kâfiydi,
Dağ gönlümde yol vardı.

Baba derdi: dik dur oğul,
Eğilme her rüzgâra.
Ben dik durdum, o gitti,
Başım düştü duvara.

Elin değdi omzuma,
Dünya hafif gelirdi.
Şimdi yüküm çoktur amma,
Tutacak yok elimdeydi.

Akşam olur, kapı susar,
Evin canı eksilir.
Baba yoksa duvar bile
İnsana yabancı olur.

Sabır dedin, sabrettim ben,
İçim yandı, söylemedim.
Ağlamayı senden öğrendim,
Ama gözümle etmedim.

Ey Hak, emanetin var,
Bu can sende durur.
Babamı al rahmetine,
Beni de bağışla olur.

Bir dervişim bu kapıda,
Yüküm hasret, hâlim dar.
Baba gitti bu dünyadan,
Gönlümde izi var.