Gönüllü Gelsin Şiiri - İzzet Gayretli

​Ben bilirim, kanayan o gönül yarasını.
Bu yarayı saracak olan gönüllü gelsin.
​İçimde dinmeyen sol yanımın acısına,
Merhemini sürecek olan gönüllü gelsin.

​Aşk esir düştü, demir kafeste saklı.
Düşünmekten yitirdim, göz göre göre aklı.
Sineme oturmuş, kör talih eli bıçaklı.
Bu bıçağı kıracak olan gönüllü gelsin.

​Vücut şehrimi yaktı, küle dönderdi biri.
Umutlarımı verdi ateşe, diri diri.
Eser kalmadı gayri, örenden farksız yeri.
Aşk yuvası kuracak olan gönüllü gelsin.

​Yakuttan ve zümrütten değil gönül sarayım.
Canansız cana yatıp da düşler mi kurayım?
Hayal dünyasında her an canan mı arayım?
Düşlerime girecek olan gönüllü gelsin.

​Sabah akşam yetmedi, gece azıyor sızım.
Bundan kelli, zulmet-i âlemde ben yalnızım.
Mutluluktan yana hep talihsizim, şanssızım.
Mutluluğu verecek olan gönüllü gelsin.

​Saftım, kara bahtımın karasını bilmedim.
Şu gönül defterinden karalayıp silmedim.
Şu kısacık ömrümde bir gün olsun gülmedim.
Yüzümü güldürecek olan gönüllü gelsin.

​Ah ulan Gayretli! Kaç kez vuruldun, ölmedin?
Akıllanmadın, doğru dürüst bir yâr bulmadın!
Sen niye karar verip, kararında durmadın?
Nefsi uslandıracak olan gönüllü gelsin.

​İZZET GAYRETLİ
T. R. 02.02.2022
​