Mutlu olmak için acı çekmekte gerekiyormuş, biraz da taş kalpli olmak .
Fazla fedakarlık çokça ihanet,
Fazla sevgi cokça zalimlik demekmiş.
Hayat dediğimiz bu serüvenin sonuna yaklastıkça fark ediyorum bunları ne yazık ki.
Aslında hiç gerek yokmuş yüreğin kapılarını sonuna kadar açmaya,
Her tebessüm edeni gönülde ağırlamaya.
Bunları telafi etmek için geriye dönmenin mümkünü yok.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta