Gönüldaşım Şiiri - Sergen Sayın

Madem ki bir bedendik, ayrı düştük ne diye?
Bir can yansa, ateşi düşmez mi diğerine?

Ne ben senden üstünüm, ne sen benden aşağı,
Toprak bizi eşitler, emanet olan bu canı.

Bir nazarla bakınca cümle âlem bir imiş,
Senlik benlik terk olup hakikatte sır imiş.

İncitme gönül sakın, Kâbe’den aziz olur,
Bir kalbi mamur eden, Hakk’a yakın durur.

Aynı nefha üflendi Âdem ile Havva’ya,
Birliğin sırrı düştü dağa taşa, deryaya.

Gel, nefsin perdesini kaldır gönül gözünden,
Ayrılık bir vehimdir, aşk konuşur özünden.

Sergen der ki sev gönlü, kin ile yol bulunmaz,
Aşkın düştüğü yerde benlikten eser kalmaz