Gönül Yarası Şiiri - Gökhan Zengin

Unuturum zannedip, söz verdim gönlüme.
Anılarla avunurum sandım; olmadı, yapamadım.
Harammış sensiz geceler, hiç hesaba katmadım.
Düşman oldum aynalara, bir daha bakamadım.
Olmadı yar, ne yaptıysam olmadı, yapamadım...
Unutamadım, sensiz sabahlara uyanamadım.
Ölümden çok daha acıymış ayrılık,
Hicran denizine düşünce anladım.
​
Oturdum yine tek başıma,
O eski radyonun başına.
Bir elimde çayım, bir elimde sigara...
Daldım gittim yine senli geçen yıllara.
Senden bana tek hatıra,
O yırtık resmini alıp karşıma;
Bıçaklar saplanırken her yanıma,
Daldım, gittim yine mazideki hatıralara...
​
Kalp dediğin organ çok geniştir ama
Bir kalbe sığmaz iki sevda.
Eşref Tekin’in de dediği gibi:
"Bir kalp, bir kere sever anlasana..."
Yenik düşüp bu amansız hastalığa,
Söndürüp lambaları gömüldüm karanlığa.
Şu koca deryada bırakıp beni tek başıma,
Koşa koşa gittin gayrimeşru sevdalara...
​
Lokman Hekim bile bulamamış bir deva,
Adına "sevda" denen bu amansız hastalığa...
Yavuz iken aciz kalmış koskoca Sultan Selim onun karşısında,
Cihana hükmeden, hükümdarlara taç giydiren Sultan Süleyman biçare kalmışken karşısında,
Zekasıyla, siyasetiyle dünyayı dize getiren Sultan Abdülhamid boyun eğmişken karşısında,
Uğruna savaşlar vermişken Gazi Mustafa Kemal,
Peygamberler bile giymişken ateşten gömleği uğruna...
Ulan benim haddime mi düşmüş meydan okumak,
Adına "aşk" denen bu gönül yarasına?
Adına "aşk" denen bu gönül yarasına...