Gönül Yangını Şiiri - Salim Erben

Bir cemre düştü sanki, o ıssız taş kalbime,
Gözlerin bir şafaktı, doğdu karanlığıma.
Adını heceledim, karıştı her kelime,
Sığmaz oldu bu sevda, sığmaz oldu dünyama.

Aşk dediğin, belki de bir kuşun kanadında,
Uçup giden hayalmiş, tutulmazmış el ile.
Ben senin hatıranın en mahzun durağında,
Konuşurum sessizce, belki esen yel ile.

Eritir mi bu ateş, dağlardaki karları?
Bir bakışın yetti de, yıktı bütün bendimi.
Sanki ömür bahçemin en solgun baharları,
Seninle yeşerirken kaybettim kendimi.

Sevda ki; bir kuyuya düşen sessiz çığlıktır,
Duyulmaz feryadımız, bu geniş otağlarda.
Gönül bir yorgun yolcu, içi yangın yeridir,
İzini sürüyoruz, geçilmeyen dağlarda.

Biliyorum, bir gün bu masal da bitecek,
Dudakta bir ah kalır, gözde nemli bir anı.
Rüzgârla savrulanlar, elbet bir gün gidecek,
Geride kalır sevda, aşkın o büyük şanı.