Ağıtım dinmez derken, hüzünlü yağmur,
Yenilmiş yine bak, yedi renk gökkuşağına.
Kara geceler hükmünü sürdürürken,
Unuttu her zamanki mağlubiyetini sabaha.
Ağaçlar kışa teslim.
Nasılda bıraktılar yeşillerini toprağa
Güzelliği ile büyüleyen afet;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta