Gönül Umut Beslerken Şiiri - Fevzi Şahingöz

Gönül umut beslerken, kırıldı tüm dalları,
Ne bir dost var ne bir ses, her tarafta bir sükût,
Aşılmaz bir dağ oldu, sılanın tüm yolları,
Ne bir dost var ne bir ses, her tarafta bir sükût.

Zaman akıp gidiyor, ömür biter gün solar,
O eski dostlar hani, şimdi gözlerim dolar,
Yapayalnız kalmışım, etrafımı dert sarar,
Ne bir dost var ne bir ses, her tarafta bir sükût.

Gecenin karanlığı, çöktü yine üstüme,
Sanki küsmüş kaderim, benim garip neslime,
Kimse merhem olmuyor, kanayan bu kalbime,
Ne bir dost var ne bir ses, her tarafta bir sükût.

Yıllarımı tükettim, hep o bitmez hasretle,
Kader beni sınadı, acıyla meşakkatle,
Yapayalnız yürüdüm, bu yollarda gurbetle,
Ne bir dost var ne bir ses, her tarafta bir sükût.

Hazan erdi ömrüme, yapraklarım dökülür,
İçimde ince ince, eski bağlar sökülür,
Gözümden akan yaşlar, seller gibi dökülür,
Ne bir dost var ne bir ses, her tarafta bir sükût.