Gönül Sürgünü Şiiri - Mehmet Hanifi Erdinç

Bir genelge yayımlanmalı ömür takviminden,
Mevsimler ayrılığa göre değil, vuslata kurulmalı.
Mesela, özlemek mesai saatleri içinde olmalı,
Güneş batmadan bu iç çekişler bitsin diye
Ya da daha erken saatlere alınmalı.
Yastığa başını koyduğunda başlamasa bu ağır imtihan,
Çünkü geceye sarkınca hasretin gölgesi,
Yükü ağır geliyor kalbe, sonra uykusuz kalıyor insan.
Özlem dolu her sabah, bir önceki gecenin enkazı olurken,
Keşke diyorum, keşke saatler sadece vuslata vursa,
Sonra uykusuz kalıyor insan,

Şiirler üzerime yıkılıyor,
Altında bir tek ben kalıyorsun sanki.
Sözlükler dar geliyor, diller ise dilsiz.
Susmak, en uzun cümlesidir yaralı bir ruhun.
Biliyorum, hiçbir dil özlemi taşıyacak kadar güçlü değil,
Hangi harfi yan yana getirsem, adının gölgesinde kalıyor.
Lügatler yorgun, kelimeler dilsiz, sesler kırık.
Çünkü özlem, anlattıkça azalan değil,
Zamanın imbiğinden geçip yüreğe çöktükçe,
Düşündükçe artıyor.
İnsan bu yüzden sustukça derinleşir, özledikçe sessizleşir.
Kendi içine göçer, kendi yangınında kül olur.

Şimdi, geceyle gündüzün o dar geçidindeyim,
Bir yanım rüya diyor, diğer yanım hayal.
Şimdi bu karanlığın tam ortasında,
Senden kalan bir anının kıyısında,
Boynu bükük bekliyorum.
Kararsızım, uyuyup rüyanı mı görsem,
Yoksa gözlerimi milleyip karanlığa bıraksam kendimi,
Uyumayıp hayalini mi kursam?
Aslında her ikisi de dipsiz bir uçurum,
Her ikisi de senden ibaret bir sürgün.
Ben bu sessizlikte de kaybolmaya razıyım.
Uykumun sığındığı limanlar yanmış bir kere,
Gündüzün ışığına sığınsam ne çıkar?
Sen bende sustuğun sürece,

Bir türkü olup dolanıyorsun dilime,
"Yar" diyorum, sesim boşlukta yankılanıyor,
Sessizliğim bundan.
Kelimeler bitti, yol bitti, uykular çoktan tükendi
İçimde fırtınalar kopuyor ama dışım sütliman.
Kararsızım,
Mehaner’ in şiiri sızıyor kapı aralığından,
Uykusuzluğun başucunda nöbet tutuyor adın.
Ya rüyamda gel sarıl bana
Ya da hayalimde kal öylece,