Gönül Sabrı Şiiri - Salim Erben

Dallar usul usul eğilir taşa,
Yağmurun dilinden düşer bu destan.
Kaderde ne varsa gelirmiş başa,
Kul çıkıp gidemez çizilen hattan.

Yollara set çekse heybetli dağlar,
Zamanın karını sabırla erit.
Gönül yorulsa da gizlice ağlar,
Vuslatın gününe dayanır ümit.

Düş müdür yaşadık, gerçek mi rüya?
Bilinmez sırrını çözemez akıl.
Bir kuru daldaki yaprağız güya,
Eser bir fırtına, derler ki çekil.

Ölümün adımı yakındır bize,
Bitti denilen yer, ulu başlangıç.
Belki de fermanı getiren söze,
Ruhun uyanışı kutsal bir varış.

"Aşık" der, kelamım Hakka emanet,
Gözleri kapatan vefalı eldir.
Toprak inkâr etmez, eylemez minnet,
Şiirin son dizesi mukaddes yerdir.