Gönül Odamdaki Gün Şiiri - Tunahan Şimşek

Ne zaman bir pencere boşluğundan izlesem
Buğulanmış flu görüntünün düşü girer hatırıma
Balkondaki kokusuz çiçeklerin yaprakları
Çiy tanesi değmiş avuçlarına.

Toprak nemini alınca bulutlardan
Ben sana koşmak isterim
Olmayan çiçeklerin
Ve hüznün karanlığında.

Kimi zaman ellerim cebimde gezer
Hiç kimseyi görmem etrafımda
Hayallere dalar anbean
Sevincimi hissederim sıcaklığında.

Ne yazık sensizliğin bir tekrarının olmaması
Geçen her saniyede hayatın
Dostların bizi hatırlaması.
Yıkılan düşlerin yeniden ve kusursuz yaratılması
Ve güneşin her sabah yine yeniden
Bizleri aydınlatması.

Yol kenarlarındaki su birikintisi
Sizlerden saftı
İçimizdeki şeytanın belirtisi
Melek olmamıza ithaftı.

Sen ki o saf temiz
Arayıpta bulamayıp içine kapandığım o nefes...
Asi dalgalara karşı gelen o öfke!
Ve ardından gözlerden süzülen o ateş!
Kanattı içimizi
Hırslarımızın sonu yok gibi
Hayata teslim olduk.

Bir kış günü yazarken sana bu satırları
Hatıra defteri misali
Yine elleri cebinde geziyor
O seni bekliyor idi...

06.02.2025