Gönül memleketinde bir hece...

​Sessizliğin kıyısında bir gölgeyim şimdi,
Avuçlarımda dünden kalan bir avuç kor.
Sen ki nefesinle rüzgârı dindiren,
Bakışınla nar-ı ateşi nura çeviren...

Hangi vakte ayarlı bu kalp,
Hangi dizede saklıdır ismin?
​Bir yanım uçurum, bir yanım sükûnet,
Eskimiş zamanların tozlu raflarında,
Seni arayan bir meczup pusulayım.

Mürekkebi kurumuş bir kalemin son demi,
Kağıda düşen ilk damlanın titreyişiyim.
Yalnızlığın o soğuk tenine,
Güneşin doğuşunu müjdeleyen bir feryadım.

​Tut ellerimi, vakit geçmeden,
Zamanın dişlileri ruhumu öğütmeden...
Ben ki susuzluğun ortasında bir vaha,
Karanlığın bağrında sönmeyen bir çerağım.

Sensiz; dalından kopmuş bir yaprak,
Kökünü unutmuş, rüzgâra ram olmuş bir toprak.
​Giyin ruhunun o berrak suyunu,
Söndür içimdeki bu kavuran yangını.

Ne harf kalsın arada ne de bir soru işareti,
Sadece kalbin kalbe değdiği o anın kerameti.
Sen benim bitmeyen cümlem,
Eksik kalan yanımın en zarif hikayesi...

Hasan Belek
Akçay