Gönül Mektebi Şiiri - Sadık Kocabaş

Gönül Mektebi
Hak’tan gelen sesin izine düştük,
Aşkın deryasına biz de karıştık.
Küsleri barıştırdık, dosta yetiştik,
Bir gönül yapmayı kâr eyledik biz.

İlim okumaktan murat kendindir,
Kendini bilmeyen nefse rehindir.
Gönül dediğin yer Hak’kın evidir,
O kapıda başı dâr eyledik biz.

Tapduk’un eşiği hikmetin kapı,
Hizmetle kurulur manevi yapı.
Kırk yıl odun çektik, almadık tapu,
Sabrı bu sinede yâr eyledik biz.

Dünya zevki geçer, bir rüya gibi,
Güzeli sevmeyen görmez edebi.
Varlığın aslıdır aşkın sebebi,
Yokluğu kendimize var eyledik biz.

Dervişlik dedikleri hırka değildir,
Cümle mahlukata nazar ehildir.
Sırrını saklamayan yola cahildir,
Sükûtu dilimize sur eyledik biz.

Karaibrahim’den, Nazar’dan geldik,
Şah İbrahim Ocağı’n pınarı olduk.
Zeki Dede izinde gerçeği bulduk,
Her nefes bu yolda zâr eyledik biz.

Yunus’un diliyle söyleriz sözü,
Silinsin kalplerin pası ve tozu.
Kışları bitirdik, bulduk biz yazı,
Hazanı bahara eş eyledik biz.

Kalemsiz Şair’im dilde heceler,
Aşk ile aydınlanır kara geceler.
Haktan gayrısını bilmez niceler,
Özü biz Mevla’ya nûr eyledik biz.