Gönül İşi Değil Bu Şiiri - Veysel Sari

Bana bak dostum, öyle kağıt kesiği sanma bu sızıyı,
Kendi elimizle yazdık biz bu kapkara yazıyı!
Gönül dedik, bağrımızı açtık, bir de baktık ki ne görelim?
Herkes kendi heybesini doldurmuş, biz kime ne verelim?
Vay anam vay! Adaletiniz batsın sizin,
Gönül kırmayı marifet sayan o sahte iziniz batsın!
Yedi mahalle duydu da sesimi, bir sen duymadın be hey gafil!
Aşk dediğin bu devirde ya mülktür ya da kefil.
Biz dedik "insan", biz dedik "vefa", biz dedik "kara sevda",
Senin lügatinde her şey olmuş pul, her şey veda!
Pazarlık mı ettik seninle gönül tezgahında?
Kaça sattın o güzelim günleri bir hırs uğrunda?
Gönül işi değil bu, bu bildiğin talan!
Ağzında bal olanın, cebinde hazır yalan!
Kırıldıysa kırıldı, sanma ki bu dünya durur,
Yaralı aslanın feryadı, gelir seni elbet bulur!
Hey gidi dünya hey! Kimine kavun, kimine kelek,
Bize de düşe düşe kırık bir kalp düştü, felek!
Şimdi oturmuşlar masaya, kırgınlık hesabı yaparlar,
Duyguyu piyasaya sürmüş, aşktan kâr toplarlar.
Benim gönlüm pazar yeri değil ki sergi açasın,
İşine gelmeyince de arkana bakmadan kaçasın!
Boyası dökülmüş bir gemiyim şimdi açık denizde,
Ne liman bıraktın bende, ne de bir parça neşe bizde.
Gidiyorum...
Cebimde darmadağın bir dünya, dilimde paslı bir veda.
Sanma ki bu kırgınlık bir boyun eğmedir yalan sevdalara,
Bu, bir imparatorluğun sessizce çekilmesidir kendi kıyılarına!
Kırıldım evet...
Bir camın tuz buz oluşu gibi değil,
Bir çınarın ayakta can verişi gibi!
Ne adımı an bir daha, ne de bu enkazın önünde eğil.
Durdurun dünyayı!
İnecek var, onuruyla kırılmış bir yolcu var!
Gölgeni de al git şimdi...
Zira benim karanlığım, senin aydınlığından daha kalabalık artık!