Gönül heybem de kör umutlar

Gönül heybemde kör umutlar biriktirdim,
Meğer ardına kadar, boş bir rüzgâra kapı aralamışım.
Adını her nefeste zikir gibi sakınırken,
Sende bir hükmüm, bir zerrem var sanıyordum.

Bir fincan kahvenin kırk yıl hatrı derlerdi;
Ben o masada, buz gibi soğuyan bir ömür bıraktım.
Ufacık bir iz kalır sanmıştım ayak seslerinden,
Kendi yangınımda, en çok da kendi sessizliğimde yandım.

Yolların sonu hep sana çıkardı hani,
Şimdi adımlarım dilsiz, sokaklarım çıkmaz.
Bir selamın gelirdi; ömre bedel, bin yıla nefes...
Oysa senin lügatinde yerim yokmuş, ben var sanıyordum.

Gözlerimde ferdin, dizlerimde derman;
Bir bakışına cihanı feda eder, bir gülüşüne ölürdüm.
Vefanın senin semtine uğramadığını bilseydim eğer,
Bu dipsiz kuyuya, bu kanatan yola hiç girmezdim.

Zamanın hoyrat eliyle silinmiş ismim,
Tozlu raflarda unutulmuş, rengi solmuş eski bir resim...
Kalbinde bir yerim, ruhunda bir izim var sanıyordum;
Meğer senin dünyanda çoktan kesilmiş nefesim.

Hangi rüzgâr savurdu seni bu gönül kıyısından?
Hangi kara bulut gölge etti, o sığındığım güneşine?
Ben her zerremle, bir ibadet gibi sana inanmışken;
Düştüm kör bir hayalin, o en boş hevesine.

Yürekte açtığın yaralar öyle derin ki, kabuk bağlamaz,
İçerim yanar kavrulur da; feryadımı kimse anlamaz.
Ufacık da olsa bir hatrım kalmıştır sanıyordum;
Bu gönül, bir hiç uğruna böyle susuz ağlamaz.

Şehirler sustu şimdi, sokaklar daraldı üzerime,
İçimde uçsuz buçaksız, kapkara bir boşluk kaldı.
Sanmıştım ki yerim mühürlüdür, baki kalandır;
Meğer o da bir yalan rüzgârmış; esti ve daldı.

Sitemim kadere değil, kalbindeki o eksik vefayadır,
Gönül borcum artık sadece, bizi Yaradan’adır.
Bitti bu hikâye, söndü son ışıklar da sahnede;
Sözümün sende bir hükmü kalmıştır sanıyordum.

Kalemim ortasından kırıldı, mürekkebim kurudu, bitti,
Gönül kuşum kanat çırptı, çok uzak diyarlara gitti.
Garip Murat der ki; bitti bu kör sağır rüya...
Meğer her şeyi ben, sadece ben... var sanıyordum.