Gönül Feryâdı Şiiri - İbrahim Umut Karaışık

Geceler sineme çöktü de yine sensiz bu dem,
Hasretinle bir yanar oldum, ne gecem kaldı ne dem.

Bir nigâhın kâfi idi bahâr olsun ömrüme,
Şimdi her yaprak dökülür, erişilmez bir âlem.

Adını her yâd edişte titrer içimde zaman,
Sensiz geçen her nefeste büyür derdim adım adım.

Ne kadar kaçmak istesem cemâlinden ey yâr,
Aşkın düşmüş gönlüme bir sönmez ateş-i gam.

Bir visâl ümidi kaldı ömrümün virânesinde,
Belki bir gün sen de dönersin diye bekler bu kalem.

Sorma hâlim nice oldu ayrılığın ardından,
Bir ben kaldım, bir de senden yadigâr kalan elem