Gönül Defteri Şiiri - Güven Tekin

​
​Karanlık çökünce sessiz odama,
Anılar canlanır, dalarım gama.
Bir ışık ararım dertli dünyama,
Yüreğimde sönmez közüm var benim.

​Hayat bir yolculuk, bitmez yolları,
Kimi zaman açar sevda gülleri.
Bazen de savurur hırçın yelleri,
Kadere söylenecek sözüm var benim.

​Eğilmem rüzgârda, dimdik dururum,
Dürüstlük yolunda menzil bulurum.
Zorluklar çıksa da galip gelirim,
Kayadan sert olan özüm var benim.

​Vefasız olanı gönlümden sildim,
Gerçek dost kıymetini yaşarken bildim.
Ağlanacak halde her daim güldüm,
Gözümde yaş değil, sızım var benim.

​Emekle işledim her bir günümü,
Geleceğe döndüm, sildim dünümü.
Kaybetmem hiçbir an doğru yönümü,
İçimde hiç bitmez yazım var benim.

​Sevgiyle yoğrulmuş hamurum toprak,
Dalında savrulur sararmış yaprak.
Alnım her zaman ak, başım da berrak,
Gönül hanemizde nazım var benim.

​Zaman su misali akar da gider,
Ömür defterinden bir yaprak yiter.
Hasretin dumanı serimde tüter,
Bitmek bilmez bir niyazım var benim.

​Sükûtun içinde derin bir sesim,
Huzura açılır her bir nefesim.
Dünya malı değil, şereftir süsüm,
Emanet bir canla hazım var benim.

​Kırılsa da dalım, köküm derindedir,
İnsanlık dediğin öz cevherindedir.
Mutluluk sabredip bekleyenindedir,
Çekilecek daha çilem var benim.

​Kelamlar dökülür bir bir dilimden,
Kimse anlamasa halimden, dilimden.
Düşürmem kalemi asla elimden,
Yazılacak nice yazım var benim.

​Gönül bahçesinde güller kurumaz,
İyilik yolcusu asla yorulmaz.
Yalanla, riyayla menzil varılmaz,
Hakikate bakan gözüm var benim.

​On iki mühürle kapansın bu söz,
Ateşle harlandı, kül olsa da köz.
Doğruluktan başka görmesin bu göz,
Sarsılmaz, onurlu izim var benim.

​