Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
sevgili Ahüseyin nereye gidiyoruz. Nasıl bir gelecek bekliyor bizi.
Şahinin olsam da, kıyıp kapmadım
Yüreğimle sevdim, yanlış yapmadım
Üzüldüm kırıldım, gönül yıkmadım
Bu canın kimseye, zararı olmaz
gönül üzerine yazdığın şiir güzel. kimseye zaraı olmayan bir yüreği kutluyorum. Şayet taşlamalı şiirlerde yazarsan toplum birazda ders alırsa iyi olur derim sevgilerimle. bizim şiir günmlerimizede katıl 05052893879 Ahmet Canbaba
MEMUR OLAYIM
Tanrım ne olursun benide şanslı
Kullarından eyle memur olayım
İsmim Ahmet ama beni Abdullah
Güllerinden eyle memur olayım
Gümrük birliğinden kandırıp Hansı
Ne olursun bana tattır bu şansı
Kaderimi benim başbakan tansu
Çillerinden eyle memur olayım
Ganimet yenirken yabancı yerli
Farketmez amirim cahil kültürlü
İşimi bilipte mesleğin türlü
Dallarından eyle memur olayım
Madem yaratmıyon kulları eşit
Ne diyor her biri bir dinle işit
Bir değil benide belki bin çeşit
Hallarından eyle memur olayım
Kimine veresi kimine peşin
Neler çıkıyor bak altını deşin
Razıyım yaktığın bunca ateşin
Küllerinden eyle memur oalayım
Ahmet canbaba
Gönül dediğin bir, şişeye benzer
Sakın kırmayasın, tamiri olmaz
Yıkma hiç kimsenin, gönül evini
Dar günde yanında, hiçbiri olmaz
Gönül insanı ol, hep güzel söyle
Hem bey ile görüş, hem de köleyle
Elinden gelirse, iyilik eyle
Bedlikten kimsenin, çıkarı olmaz
Açmışım herkese, gönül kapımı
Sevmek suçsa eğer, kırın çarkımı
Elimle çekerim, kendi ipimi
Azrayle minnetin, bir kârı olmaz
Sevdandır fidanım, beni söyleten,
Kalbimden gönlüne, bir yol bağlatan.
Aşkın pazarında, gönül eğleten
Birinin yürekte, bir yeri olmaz
Şahinin olsam da, kıyıp kapmadım
Yüreğimle sevdim, yanlış yapmadım
Üzüldüm kırıldım, gönül yıkmadım
Bu canın kimseye, zararı olmaz
Sevgili Şairim kalemin daim olsun.
Tam puanımla kutlarım
Gökmen Yılmaz ERDEM
Şahinin olsam da, kıyıp kapmadım
Yüreğimle sevdim, yanlış yapmadım
Üzüldüm kırıldım, gönül yıkmadım
Bu canın kimseye, zararı olmaz ..Yüreğinizdeki bu güzel nefes hiç bitmesin...Saygılar...atılkesmen
sevginin olduğu yerde kötülük barınamaz.
kutlarım.
rr.akdora
Can gardaşım, yüreğine sağlık, kalemim hiç tükenmesin e mi? saygı ve sevgimle.
necati dikmen
Şahinin olsam da, kıyıp kapmadım
Yüreğimle sevdim, yanlış yapmadım
Üzüldüm kırıldım, gönül yıkmadım
Bu canın kimseye, zararı olmaz
Gönül halerını bir bir yazdırmış okuyanı saran etkılı bir çalışma kutluyorum gönlünüze sağlık sevgilerr
YÜREGİNİZE GÖNLÜNÜZE SAĞLIK EFENDİM SAYGILAR...
Haklısınız sevgili kardeşim: O kristal küre bir kez kırıldı mı tuz-buz olur. Ondan sonra da tamiri mümkün olmaz. Kudretli kaleminizden okunup üzerinde düşünülmesi gereken ders veren bir şiir...
Sevgili Kardeşim: A Hüseyin Celep
Beğenerek ve saygı duyarak okuduğum bir şiir olmuş. Şiir etkili bir söylem biçimini yakalamış.Bu şiirinize ustalıkla yön verişinizi, duygu ve düşünceyi mısralarınıza kusursuz bir şekilde aktarışınızı tebrik ediyor başarınızın devamını diliyorum.
Yuvanızda huzur ve mutluluk, yüzünüzde sevinç gülüçükleri hiç eksik olmasın. Her şey kardeşimin ve sevdiklerinizin gönlüne göre olması dileklerimi ve Şiirin hakkı olan: Dördüncü Tam Puanı Tekirdağ'dan sunuyorum. Lütfen kabul buyurunuz.
Sevgi ve saygılarımla.
Dr. İrfan Yılmaz. -Tekirdağ.
Sevenden kimseye zarar gelmez, ziyanı kendi kalbinedir, o da kimseyi ilgilendirmez. Yüreğine sağlık hocam, sevgi ve saygılar dilerim.
Açmışım herkese, gönül kapımı
Sevmek suçsa eğer, kırın çarkımı
Elimle çekerim, kendi ipimi
Azrayle minnetin, bir kârı olmaz
HANİ KOCA YUNUS DİYOR YA;
SÖZ OLA KESE SAVAŞI
SÖZ OLA KESTİRE BAŞI
SÖZ OLA AĞULU AŞI
BAL İLE YAĞ EDE BİR SÖZ
İŞTE O MİNVAL BİR ŞİİİR ,GÖNLÜNE SAĞLIK CAN KARDEŞİM.SELAMLAR
Bu şiir ile ilgili 26 tane yorum bulunmakta