Gönül dedi ki dile:
“Ben susunca derinleşirim,
Sen konuşunca eksilirim.
Her hissin bir adı yoktur,
Bazı yaralar yalnızca hissedilir.”
Dil cevap verdi gönüle:
“Ben de çaresizim ey gönül…
Sen bana okyanus verirsin,
Ben avuç kadar kelimeyle taşımaya çalışırım.
Sen bir bakışta ömür anlatırsın,
Ben cümlelere sığdıramam.”
Sonra ikisi de sustu.
Çünkü bazı duygular,
Ne dile emanet edilir
Ne de tamamen içte tutulur…
Ve insan en çok;
Anlatamadığı yerde yorulur,
Anlaşılamadığı yerde kırılır.
Belki de bu yüzden
Hakiki sevda,
Biraz susmak,
Biraz yanmak,
Biraz da birbirinin sessizliğini anlayabilmektir…
Kayıt Tarihi : 3.06.2026 11:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
