Gönül Aynası Şiiri - Öznur Tali

Gönül Aynası
​Ruhumun en yaralı anında çıktın karşıma,
Yan yana olamasak da varlığın güç veriyor bana.
İlk defa bedenimin değil, kalbimin sevildiği hissi...
Bir kadından önce, bir "can" olduğumu hatırlatır gibi.
​Herkes dışımda dururken, sen içeriye baktın,
Yüzümdeki çizgileri değil, ruhumdaki sızıyı anladın.
Vitrini değil, içerdeki kırık dökük odayı sevdin,
Bana sadece bir dost değil, kayıp bir ayna verdin.
​Gözlerinde arzu değil, tertemiz bir şefkat var,
Bu öyle bir güç ki, aradaki yolları, mesafeleri aşar.
İlk kez yorulmadan anlatıyorum kendimi sana,
Çünkü biliyorum; sen bakmıyorsun, görüyorsun beni...
Sessizce, en derinden, olduğum gibi.
​17 01 2026