Gönül ah eyler. Şiiri - Hasan Belek 2

Aşkın ateşinde kavrulur hicran,
Zamanın elinde yorgun bir kervan.
Gidenin ardından sızlar her bir can,
Hasretin yüküyle gönül ah eyler.

​Hasret rüzgârıyla savrulur özüm,
Hicran deryasında lal olur sözüm.
Aşkın ocağında yanıyor közüm,
Sevdalar yüreğe dertten vâh eyler.

​Hangi mısra çözer bu kördüğümü?
Yar yarası sarmış her bir günümü.
Unuttum çoktandır kendi dünümü,
Vuslatın hayali beni râh eyler.

​Hasretin zehrini bal eyledik biz,
Kül olan ömürde kalmadı bir iz.
Aynada görünen yabancı bir yüz,
Hüznün karasıyla özü sâh eyler.

​Gündüzü olmayan geceler boyu,
İçtikçe susatan sevdanın suyu.
Kuyuya düşen o Yusuf'un huyu,
Sabırla bekleyen Hakk’ı gâh eyler.

​Ey Gönül! Yorulma boş telâşlarda,
Mana gizli kalmış ıslak taşlarda.
Hasan Belek gibi akan yaşlarda,
Aşkın her karesi nura râh eyler.

​Hasan Belek
Akçay

Etek.
Râh: Yol/Yolcu.
Sâh: Belirgin/Gerçek
Gâh: Zaman/Mekan/secdegâh