Gönlün Mü Emmâre?
Ah can-ı gönül!
Kendini bildin de nefsine mi kör kaldın?
Bilmeyenin hâlini görüp de, dillerde mi aradın?
Sormadı mı gönlün, her zerreye emare olanı?
Bilmezdin, görmezdin, duymazdın...
Nerede aradın ey gafil, o kör gözünle kimde aradın?
Kendinde mi, yoksa nefsine esir düşmüş gölgelerde mi?
Aradığın yalansız bir öz ise eğer;
Dön de o ham nefs-i emmârenle hesaplaş!
Bırak başkalarını, onlar gönlün deminde kaybolmuş âdemlerdir.
Çevirme gözünü el aleme, dön de kendi alemine...
Söyle, senin gönlün mü emmâre?
Özlem Usta 3
Kayıt Tarihi : 5.06.2026 00:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir; kıran ve kırılan insanların özünde ilahi bir adaletten bahsetmesi üzerine,o an ki sükunetin içinden çıkan fırtınanın adıdır.Nefsini bilen kendini bilir misali...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!