Gönlün Aynası (ali Can)

Seher vakti düşerken, cami yolu gözlenir,
Hocadan önce varıp, gizli dertler gizlenir.
Meczup diye hor görme, ruhu nurla beslenir,
Onun sustuğu yerden, hakikatle seslenir.

Düğünlerde şenliktir, coşar sanki sel gibi,
Oynarken hürdür ruhu, esen tatlı yel gibi.
Kahvecinin yükünü, taşır sanki kendi el gibi,
Yorulmak nedir bilmez, bükülmeyen bel gibi.

Nurettin’le ikisi, bir madalyon bir yüzü,
Aynı kederde saklı, gecesi ve gündüzü.
"Bacanak" der her kula, güler geçer o yüzü,
Sizin kışınız bitmez, onun baharlı hep güzü.

Öğrencik'ten sakınır, orası sanki elem,
Gitmek istemez asla, orda tutulur kalem.
Çingen Erdoğan görse, tavrı olur tam sitem,
Sessizce feryat eder, sanki kırık bir neyzem.

Siz akıl derdindeyken, o sevdayı kuşanmış,
Ali Can’ın ömründe, nice sırlar yaşanmış.
İnsanlık dediğin şey, bu canlarda boyanmış,
Gariplik hırkasında, arş-ı alâ dayanmış.