Gönlümün yükünü Şiiri - Murat Ülkü

Gönlümün yükünü sardım sırtıma
İçimde dinmeyen fırtına kaldı
Boyun eğdim bugün her şartıma
Gözümde kurumuş bir pınar kaldı
​
​Sessizce kapıdan çıkıp giderken
Vedalar ruhumda derin bir diken
Vuslat hayalleri henüz çok erken
Elimde koca bir hiç karar kaldı
​
​Sitemim kendime, ne sana ne aşka
Yollarım ayrıldı, her yer bir başka
Dönüp de bakardım olsaydı keşke
Mirasım sönmeyen bir yanar kaldı
​
​Gölgeni siliyorum bastığım yerden
Vazgeçtim artık o nazlı değerden
Kaderim böyleymiş, yazılmış ezelden
Bahtıma bitmeyen bir efkar kaldı
​
​Bakarsan aynaya beni görürsün
Kendi hayalinle her gün ölürsün
Yükledim derdimi, artık yürürsün
Sana da bitmeyen bir intizar kaldı
​
​Ne bir iz bıraktım ne de bir adres
Düğüm düğüm oldu içimde nefes
Sanki dünya bana dar gelen kafes
Ruhumda kapanmaz bir hasar kaldı
​
​Zamanın eliyle silindi yüzün
Yerini doldurdu amansız hüzün
Söylenecek her şey tükendi güzün
Dilimde lal olmuş bir ikrar kaldı
​
​Artık ne bir ışık ne de bir umut
İster beni hatırla, ister beni unut
Gönlümde devrilen o son tabut
Toprağa gömülmüş bir bahar kaldı
​
​Garip Murat der ki; söz bitti bugün
Çözüldü içimde o kördüğüm düğün
Bitti bu hikâye, söndü bu sürgün
Ardımda savrulan bir avuç kar kaldı