Gönlümün Tatlı Sevdası Şiiri - Baki Ortak

Bu başımın belası…
Gönlümün tatlı sevdası…

Göğsümde uyuyan bir ateşsin sen,
Ne vakit adını ansam,
Bir çiçek ürperir içimde,
Bir kuş kanat çırpar,
Bir çocuk gülüşü büyür gözlerimde.

Geceler seni anlatır bana,
Ay, kulağıma senin sesinden bir fısıltı bırakır,
Rüzgâr saçlarını getirir uzaklardan,
Ben yine sana düşerim,
Sana düşmekten yorulmayan bu deli yüreğimle…

Bir ihtimal uğruna beklemek bile güzeldir,
Bir umut kırıntısının ucuna
Koca bir ömrü bağlamak…
Bilirsin, sevda dediğin bazen yara açar,
Ama ben o yaradan bile sen kokusu duyarım.

Sen geldikçe içime,
Dünyanın bütün gürültüsü susar;
Bir tek sen kalırsın,
Bir tek yüreğimin çarpıntısı…
Dizlerimde titreyen bir sızı,
Göz kapaklarımda büyüyen bir rüya olursun.

Gün döner, mevsim geçer,
Yollar değiştirilir, şehirler yıkılır,
Ama sen…
Sen benim içimde bir kere filiz verdin ya,
Ömrün ne yana savrulursa savrulsun
Ben seni içimde hep ilkbahar taşırım.

Söyle, bu nasıl bir büyü?
Gülüşün niye bu kadar içime işliyor?
Bir sözün niye günlerimi değiştiriyor böyle?
Belki kader dediğin,
Belki gönlün seçtiği o gizli yol,
Belki de yüzyıllardır öteden gelen
İki ruhun birbirine hatırlayışıdır bu.

Bir damla gülüşüne tutunur ömrüm,
Bir adımına sığar bütün varlığım.
Sen bilmezsin,
Ben seni içimde bin kez çağırdım,
Bin kez sustum,
Bin kez yeniden sevdim…
Yüreğimin kıyısında
Sana ayrılmış bir yer var hep.

Ve şimdi…
Bu sevdanın ortasında
Bir söz bırakıyorum zamana:
Kim okursa duysun,
Kim anlamağa çalışırsa bilsin,
Bu gönül seni yazmaktan hiç usanmadı,
Sevdanın yükünü taşımaktan hiç korkmadı.

Çünkü bu hikâyenin sonunda
Adını saklamayan bir yürek var:

Bu başımın belası,
Gönlümün tatlı sevdası sensin…
Ve bu sözlerin sahibi,
Bu sevdanın kul olmuş yüreği…
Kul Ortak’tır.

KUL ORTAK