Gönlümün Menzili Şiiri - Sinan Bayram

Ben, seni sevmenin o derin sessizliğine sığındım,
Dünya dışarıda gürültüyle dönerken, ben sende duruldum.
Ellerim ellerine değdiğinde değil sadece,
Seni düşünmek bile, içimdeki tüm kırıkları onarıyor.

Sanki doğduğumdan beri bu anı, bu hissi beklemişim,
Kendi içimde gurbetteyken, seninle vatana dönmüşüm.
Ben artık aynalarda sadece kendi yüzümü görmüyorum;
Bakışlarımın rengi değişti, her gülüşümde senden bir iz var.

Seni sevmek; bir uçurumun kıyısında rüzgara göğüs germek,
Korkmadan, sarsılmadan, sadece senin varlığına güvenmekmiş.
Ben seninle eksilmiyorum, aksine her gün biraz daha çoğalıyorum,
Sanki kalbim, senin adını andıkça yeniden icat ediliyor.

Şimdi hangi yolu yürüsem, ucu mutlaka sana çıkıyor,
Hangi kelimeyi kursam, içinde senin sıcaklığın gizli.
Ben, seninle başlayan bu hikayenin hem şairi hem şiiriyim;
Çünkü ben, en çok "biz" olduğumuz o mucizede kendimim.

Sinan Bayram