Gönlümün Cehennemi Şiiri - İrem Aslan

Şubatta tutuşuyoruz sanki, dev bir ateş yanıyor önümde,
Arkamda o karanlık duvar, hapsolmuşum başka bir biçimde.
Nereye baksam kendim; her köşe başında sessiz ve sakin,
Girdap içinde girdap... Güneşi arıyor gözlerim, yorgun ve bitkin.

Geceler bir karabasan gibi çöker en sakin saatlerimize,
Ay ışığı hasreti bir kor gibi düşer, dağlar gözlerimi yine.
Beynim dalgalanır su misali, her kıyıdan bir tehdit yükselir,
Ayaklarım beni hep o sızılı ay ışığının manzarasına götürür.

Bırak biraz ruhum, dinleneyim kalbime oturduğum o anlarda,
Çok yorgunum bu enkazda, bu bitmek bilmeyen yankılarda.
Beklentisiz yaşamak, ölümü sessizce beklemekmiş meğer;
Aklım ne derse desin, gönlümün cehennemine bir ömür değer.