Gönlümde Kalan Şiiri - Baki Ortak

Ay ışığı vururken ıssız yamaçlara,
Bir hüzün konuverdi sessiz akşamlara.
Adını fısıldadım savrulan rüzgârlara,
Ne gündü ne zamandı,
Sensin gönlümde kalan.

Yanar içim kor gibi, dumanım görünmez,
Sensiz geçen ömrümde baharlar bilinmez.
Bir çift sözün uğruna bu yürek erinmez,
Ne özdü ne hayaldi,
Sensin gönlümde kalan.

Bekledim yollarında mevsimler tüketip,
Düşlerimi savurdum umutlara katıp.
Bir tebessüm uğruna ömrümü adayıp,
Ne yağmur ne fırtına,
Sensin gönlümde kalan.

Geceler uzadıkça yalnızlık büyüdü,
Gönlümdeki hasretin ateşi yürüdü.
Yılların yükü geldi omuzuma çöktü,
Ne sızı ne yaraydı,
Sensin gönlümde kalan.

Bir ömür tükense de bu sevda eksilmez,
Kalpte açan çiçekler zamansız devrilmez.
Kul Ortak söyler yine, bu türkü hiç bitmez,
Ne candı ne nefesti,
Sensin gönlümde kalan.