Ayaza kalmış gonca gül gibi sana olan umudum
Bu saatten sonra güneş kurutur
Yağmur çürütür senden geriye kalanları
Oysa bin bir hevesle derlemiştim bahçemdeki gülleri
Bir nefeste yoluna dökebilmek için
Boşunaymış çabam
Kadir kıymet bilmez bir bahçıvanmış sevdan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta