Gölgesiz Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

Yürüyen ayağımın izsiz bedeni,
Seni ararım gecenin içinde.
Aşka boyun verenler hangi gize bastılar?
Kalemleri kırıldı, idamdan asıldılar.
Haddini bileceksin, ummana benzin dökme.
Kendini yakma sakın.
Umut, dünyamın yanan mumu,
Güneş topla haydi bana.

Hafızın lafzı Kur’an, nazargâh da aşk bulan.
Ne ömürler tüketir zahirde aşka duran.
Hayat sürer, ömür biter; leylek süren ot biter.
Kaderin tecellisi, belki bir gün Âdem gider.
Gölge dünyanın nazlı esi, gölge değmesin sana
Kartalın kanadısın, haydi arşlar versene.

Aşkınla yandım,
Ne olur yol göster bana.
Umut, dünyamın yanan mumu,
Güneş topla haydi bana.

Ey gölgesizlik! Ölümle mi ipek libas...
Çaresiz kaldım, yolunda eşiğinde...
Seni andım.