Gölgesinden Korkan Fırıldak

GÖLGESİNDEN KORKAN FIRILDAK
​
Meydana çıkınca titrer dizlerin,
Kuytu köşeleri arar gözlerin.
Yalanla dolanla biter sözlerin,
Kendi gölgesinden korkan Fırıldak
​
Aslan kesilirsin evde hanıma,
Dışarda bürünürsün kuzu postuna.
Bir sinek konunca nazik burnuna,
Kaçacak yer arayan ödlek fırıldak
​
Lafa gelince hep mangal külüsün,
İş başa düşünce korku gülüsün.
Sanki yaşayan korku filmi rolüsün?
Yüreği kuş kadar ürkek fırıldak.
​
Kavga gürültüde en önde kaçan,
Dostunu darda koyup kanat açan.
Etrafına sürekli yılgınlık saçan,
Rengi kâğıt gibi uçuk fırıldak
​
Yiğitlik senin neyine be insan?
Korkuylan kurulmuş senin şu dünyan.
Gerçekler gelince bozulur rüyan,
Cesaret yanından geçmez fırıldak
​
Zihni sorsa cesurum dersin ama,
Yama tutmaz artık edebin kara.
Hicvim feda olsun sen gibi korkaklara
Tırsıklar namı, pısırık fırıldak
YazanŞair:Zihni DERİN
14.02.2026.