Gölgesinde Ağır Kasım pehlivan

GÖLGESİ AĞIR PEHLİVAN

Keçeci köyünde rüzgâr sert eser,
Kasım’ın adımı toprağı keser.
Meşeler eğilir, sanırsın küser,
Dalları yerinden sökerdi Kasım.

Sivas’tan yol aldı payitahtına,
Güreşle yazıldı yiğit tahtına.
Sığmadı dünyanın daracık katına,
Meydanı engine dökerdi Kasım.

Pomak’ın elense tutmaz bileği,
Kasım’da demirdir göğüs kafesi.
Sarayın içinde bir Ali nefesi,
Gökleri üstüne çekerdi Kasım.

Ne pehlivan gördü böyle bir cüsse,
Düşmanı sarardı korkulu hisse.
Mertlik kitabından en büyük hisse,
Yiğitlik tohumu ekerdi Kasım.

Lakin sinsi pusu, gizli bir kadeh,
Zehirle bulandı o nurlu kadeh.
Büküldü o devden beklenen kadeh,
İçini sılaya dökerdi Kasım.

Dizleri titredi, dermanı soldu,
Gözüne gurbetin buğusu doldu.
Dönüşü sessizce, hüzünle oldu,
Yoluna yaşları dökerdi Kasım.

On üç kilo kısbet duvarda yetim,
Sarayda harcandı o koca etim.
Dünya bir imtihan, budur niyetim,
Kaderin önünde bükerdi Kasım.

Sadık kulu der ki; ömür bir nehir,
Sinsice can aldı o kahpe zehir.
Kalemsiz Şair’im, her söz bir kahır,
Toprağa sessizce çökerdi Kasım.