Sevebilir miydim seni kendimden çok,
Görmeseydim ruhunu aydınlatan ışığın şavkını…
Eritebilir miydi gönlün tüm acılarımı,
Teslim etmeseydim benliğimi özüne…
Ne gam ki ölümden önce çaldı kapıyı ayrılığın,
Yokluğunun acısını yaşayamamak varmış kaderde…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler. Duygu dolu yüreğinize ve kalem tutan ellerinize sağlık...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta