Gölgelerin Ardında Şiiri - Azad Yıldız

Bir pencere var, kapanmayan,
Gözlerimi dayadığımda
İçinden sızan sessizlik,
Kemiklerime işler gibi.
Her adımım boşlukta yankılanır,
Duygularım düşer,
Kırık bir aynanın parçaları gibi
Yere savrulmuş, bir daha birleşmez.
Rüzgâr bile acımı taşır,
Fısıltılar gelir, ama anlamam.
Kimse yok, ne ses ne el,
Sadece gölgelerim bana bakar.
Geceler uzun, nefesim ağır,
Kalbimde bir boşluk
Ve hatıralar,
Beni yavaş yavaş tüketir.
Gözyaşlarım bir nehir gibi akar,
Ama kurur gitmez izleri,
Acı, göğsümde bir taş gibi
Ve ben hâlâ yürürüm,
Adım attıkça daha derin bir karanlığa.
Ama bilirim ki
Her acı, bir isim taşır
Ve her gölge, bir hikâye fısıldar.
Belki bir gün,
Sessizliğin içinden
Kendimi bulurum.