Gölgem ayağa kalktı,
ben otururken.
Dönüp baktım;
gölgen, gölgemin üstüne düşmüştü.
İçimde ince bir sızı dolaştı.
Ayağa kalktım hemen.
Gölgem,
gölgenin üstüne düştü birden.
O an seni gördüm.
Gözlerime astım yüzünü,
kirpiklerimle dara çektim,
tanıdım o karanlık yüzünü.
Sonra güneşi gördüm.
Arkama bakmadan yürüdüm.
Gölgeler ayrıldı birbirinden;
ve kurtuldu tüm karanlık düşüncelerden.
Kayıt Tarihi : 26.06.2026 00:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!