Gölgeler Garba Erdi

Güneş garba erdi, gölgeler uzar
Hangi yol biterse orada huzur var
Zaman her sabırı kalbe de yazar
Menzile yaklaşan bir yolcuyum ben

Toprak fısıldar şimdi eski günleri
Rüzgâr geri getirmez giden dünleri
Birer birer söndürdük yanan feneri
Sükûtun demlendiği bir kuytuyum ben

Ne hırsa yer kaldı ne de beyhude ah
Gönül her kederden eyledi ferah
Bir beyaz sayfadır artık her sabah
Hasat vaktine ermiş bir tarlayım ben

Bunca yıl ne biriktirdik ki heybede
Bir tatlı huzurdan gayrı şu kubbede
Baki kalan ne varsa hepsi secdede
Gönlü deryaya varmış bir ırmağım ben

Artık ne mevsimler telaş verir bana
Ne kışın soğuğu ne bahar yan yana
Gönül deryasından döküldüm ummana
Vuslatı bekleyen bir sükûtum ben