Gölgeler Şiiri - Erkan Arslan

Göz açıp kapayınca hemen geçer ya zaman,
Bir sessiz sükûnetle eğlenir ya rakamlar…
Duvarda asılı duran, kopacakken her an;
Yürüyün kavga eden, zıp zıp, muzip gölgeler!

Yağan yağmurla evin gölgesine götürün!
Yeryüzüne düşerken su geçer damlalara.
Odamda didişen benlik kavgasını bitirin!
Yürümekle meşgul, bürünün adımlara…

Bu gölge serseriler gündüz gece düşlerin,
Tan vaktinde kabaran sahte kabadayısı.
Buyursun güneş, üstüne gölge gecelerin!
Geceyi adımlarım, karanlık içerisi…

Ne çıkar bir gündeyiz, ıslanmış elbiseler,
Taş plakta bir mûsikîye ben misafirim.
Taşınmaz sıska dünya, sırtındaki geceler…
Çok mu yalancısın sen, ben mi çok sahiciyim?

Basamaksız merdivenden anılarla çıkın,
Gıcırdadı cevizin mahsulü lüküs kapı.
Ben mahcup edalı bir ruhla, sense yalnızsın.
Ben ruhumun kabıyım, her yer gölgemin kabı…

Geldim dinçliğini yitirmiş ihtiyar sokak,
Benimle dalga geçen bu gölgeyle gölgeler.
Başucumdan tenime giriveren gölgem, bak!
Gizli mahzeninden çık, güneş seni heceler…

Gölgeler kılığına, korkmaksızın giriver…

Ocak 1995