Gölge Şiiri - Mesut Çakırca

gölgeme yetişemiyorum
geride olması gerekirken
hep bir adım öne çıkıyor
sanki bana
beni takip et diyor
sanki benimle dans ediyor
karanlık bir ortam yaratmalıyım
gölgemi görünmez kılmalı
karavanımdaki
kalın siyah perdemi
silsile halinde
kapatmalıyım
aslında led ışıklarım
mor olsun,
kırmızı olsun
turuncu olsun
hepsi birer
gök kuşağımı oluşturma
çabasına girişmişken
pencereden içeri süzülen
ay ışığım ise
bir bütünlük oluşturuyor
bakınca çerçevemden
gölgem bazen
güzel yansımalar da oluşturuyor
elimleki kahve fincanım
diğer elimdeki sigaram ile
bir bütünlük içinde
kaynaşmasını sağlıyor
elime sanki
başka bir el temas ederken
yalnızlığımın portresini çiziyor
ve maalesef ki
aşkı yaşayamamamamın
üzüntüsünü
melankolikliğini
gözler önüne seriyor