Gölge Şiiri - Yaren Atalar

Ey varlığı bile bir leke olan,
Ey anıldıkça dili kirleten gölge,

Kurda kuşa değil,
yeryüzünün en eski karanlığına bırak adını;
öyle bir karanlık seni yutsun ve içine bile sığdıramasın.

Toprak seni örtmesin.
Üstüne düşen her zerre senden tiksinsin.
Seni saklamak bile ona ağır gelsin.

Kabrin, yönü silinmiş bir boşluğa kazılsın.
Ne gün ışığı sana ulaşsın ne gece seni sahiplensin.
Zaman bile seni hatırlamayı reddetsin.

Üstünden geçen her adım merhametsiz olsun.
Her basışta biraz daha silinesin.
Var olmuş olmanın utancı gibi ezilesin.

Hiçbir dua sana yönelmesin.
Hiçbir ağız adını anmaya yanaşmasın.
Unutulmak bile sana fazla gelsin.

Yılanlar seni koynuna almasın.
Akrepler sana yaklaşmayı ziyan saysın.
Zehir bile sende karşılık bulmasın.

Çürüme bile seni bekletsin.
Çünkü yok oluş bir son ister.
Sen o sona bile ulaşamayasın.

Mezar taşı dikildiğinde,
üzerine tek bir cümle kazınsın:

“Burada bir kahpe başı gömülüdür,
adı anıldıkça yüzler karanlığa bürünür.”

Artık yoksun.
Sesin bile toprağın içinde boğulmuş bir yankı.
Sanma ki bitti; asıl şimdi başlıyor hesabın.

Yaptıkların, üstünü örttüğün her karanlık
tek tek sökülecek varlığından.
Ne saklayacak bir toprak kalacak,
ne de sığınacak bir gölge.

Kaçtığın her şey ardına düşecek.
Susturduğun her hakikat yeniden konuşacak.
Ve sen, ilk defa kaçamayacaksın.

Ama ne dünya yetişir buna,
ne de zaman taşır bu yükü.
Her şey olduğu yerde

Hesap mahşere kalır
Kalır be Yar