Gökyüzü Krallığı Şiiri - Nilüfer Veliece ...

GÖKYÜZÜ KRALLIĞI

ey gökyüzü,
yücelerin krallığı...

ey güneş,
erdemleri doğuran kral...
yücelerin yücesi...

herkesten önce kutsamaktasın, aydınlattıklarını
ve uyandırmaktasın, bilgeliğinle yaşamı...

ey ay,
gökyüzü krallığının bekçisi,
ve altındakilerin gözcüsü...
yer ve gök arasındaki son kutsal...
yeni yıldızlar doğurmakta yatağın,
bir karşıt aramaktayım kutsallığın yatağında...

ey yıldız,
uzağımdaki...
gece dansı beklemekte bizi,
sonsuzluğun aydınlığında ve mutluluğunda...
işte orada, o sonsuz bir boşlukta,
güneşin herkesi bir kılan ışığından uzakta,
kendi karanlığına sığınmış bir yıldız...

işte orada, en uzakta, en derinde, parlamıyor,
kendi karanlığına aşık o, sadece yanıyor...
sadece uyanık ruhlara parlayan,
kutsallığın yatağında uykusuz bir sır gibi...
ey benim karşıtım;
güneşin kalabalığından kaçan,
ayın bekçiliğine sığmayan,
sonsuzluğun sessiz çığlığı...

senin soğuk ışığında buldum kendi yansımamı,
gökyüzü krallığında bir yabancı,
sonsuzluğun aydınlığında huzurlu bir aykırılık...

dansımızın ışığında gece,
güneşin görkemine eş, ayın sükûnetine denk...

bu, ne bir kaçış, ne bir ayrılık...
sonsuz krallıkta sadece iki ışık,
kendi yörüngesini çizen iki aşık...

gökyüzü krallığının kalbinde, sonsuz bir dönüşle,
ışığımızın dansında kurulacak cennetimiz,
kutsallığın yatağında kıyılacak nikahımız...

ey yıldız,
uzağımdaki...
güneşin krallığına boyun eğmeyen,
kendi karanlığını kendi ışığıyla emziren...

ey yıldız,
uzağımdaki...

ya ışığı çok olan, göğe götür beni...
ya da tamamen göm karanlığına bizi...

ey yıldız,
uzağımdaki...

gece dansı beklemekte bizi,
başlasın artık dansımız sonsuzluğun aydınlığında,
ve ikimizin, ikimizin mutluluğunda...

NİLÜFER VELİECEOĞLU