Gökyüzü Gamlı Bugün... Şiiri - Mecit Aktürk

Karalara bürünmüş, gökyüzü gamlı bugün
Dokunsalar, bulutlar, ha taştı ha taşacak.
"Eylül" diyor takvimler; Ağustos hayli üzgün
Mevsim artık sonbahar; ne var bunda şaşacak?

Güneş perdeyi çekmiş, çekilmiş öz yurduna
Sandukaya saklamış gözalan şuâsını
Karıncalar telaşlı, düşmüş kışın derdine
Kelebek son nefeste; bitirmiş duasını.

Kulak yırtan şimşekler pay ediyor semayı
Büyük homurtularla göğe sınır çiziyor.
Bülbüller sus-pus olmuş, unutmuş şakımayı
Koca köy meydanında bir tek çomar geziyor.

iç çekiyor ağaçlar, sert esen her rüzgârla
Yeşile vedâ etmiş, ağlıyor yaprak yaprak.
Ak saçlı ihtiyarlar ah ediyor efkârla
Çağırıyor âdetâ, "gel" diye kara toprak!

Her sene bu mevsimde sessizce gelir hazan
Gezer bağı, bahçeyi; ezer târûmâr eder.
Sürülür ocaklara dert ile dolu kazan
An be an hüzün çöker, demini alır keder.

Kalp gözü açık kula yabancı değil konu
Tabiatın ölümü bir ibret sahnesidir.
Akleden ders çıkarır, acıklı bitmez sonu
Er-geç varılan mekân toprağın sinesidir.

Muhterem Agabeyim Hülvani Baştuğ Beyefendiden;

Ne gelen var ne giden ötelerden ses de yok
Bir tebessüm bir gülüş aradım gülistanda
Kulak verip dinledim canlılık nefes de yok
Yanyana yatıyorlar nur şehri kabristanda.
.
Söylemiyor dilleri ahraz olmuş susmuşlar
Dün kahraman olanlar kuzu kuzu yatıyor
Bizlere ibretlik hal, makberinde pusmuşlar
Tefekkür edenleri hüzünle ağlatıyor...

Hülvani Baştuğ

Nesi var ki bu hanın, giden gelmek istesin
Tebessümün yerini öfke almış çehrede.
Sessiz kalmak tek çare; isteyenler "küs" desin
Ayağım çekmez oldu; köy, kasaba, şehre de.

Suskun olsa da mevtâ, mezarlar feryât-figân
Ne mutlu vakit varken ibret alabilene!
Çok kâr amacı güder becerikli bezirgân
Maharet gönül yapıp, orda kalabilene...

Mecit AKTÜRK