Nihal'im Gökten Kalp Yağıyor

NİHAL’İMİN MÜLKÜ GÖKYÜZÜ

Gökyüzü pamuk, güneş yaramaz,
Nihal’imin gülüşüne benzer biraz.
Başımı kaldırıp bakıyorum ona,
Sanki kalp yağdıracakmış gibi…

Ama bilirim ben o işleri,
Gökten sevda yağsa, bana yalnızlık düşer.
Nihal’imin şansı hep başkasına güler,
Ben çekilmiş kâğıtlarda hep aynı rakamım.

Aşk desen, Nihal’imin sokağından geçer,
Ben camı açık unuturum, o sırada…
Bir eksiklik hissi sarar içimi,
Yalnızlık iner başıma usulca.

Gülmeyin, ciddiyim aslında;
Nihal’ime duyduğum bu derin hayranlıkta
Biraz da gülümserim kendime.
Ne zaman umutlansam göğe bakarak,
Bir şey düşer… ama Nihal’imin eli değil nedense.

Yine de hâlâ bakıyorum yukarı,
İnatla, inançla, biraz da Nihal’ime hasretle.
Belki bir gün gökten değil,
Nihal’imin yüreğinden düşer bir söz,
Ve bu kez dalak değil, ben yakalarım sevdâyı.