Gökkuşağı Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Sen Bahar yağmurlarını bilir misin?
ıslatırken etrafı apansızca
ve birden bire
bulutların arasında bir ışık hüzmesi
kurşuni gökyüzünü aydınlatır
ve bir gökkuşağı düşer aramıza…

insan da bu günlerde rengarenk olmalı
kırmızı bir öfke taşımalı
usul usul yanmalı diye
mor bir hüzün asmalı boynuna
ve ağır ağır geçmeli diye

sarıydı en çok içime sinen
bir güneş kırıntısı gibi
söküp aldım yerden
tutam tutam dağıttım
sokağın çocuklarına
elleri küçük umutları büyük diye

mavi bir el aldı beni
dipsiz bir boşluktan çekip çıkardı
göğsümde bir serçe heyecanı
açtım kollarımı
uçsuz bucaksız mavi özgürlüğe

turuncu bir telaş düştü aramıza
dudaklarımızın arasında sıkıştı
anlatamadık
sarı, mavi, kırmızı
hepsi birden karıştı
bir parça rengimiz koptu içimizden
oysa unutmuştuk yeşili

dallarda kalan son yaprak
yan yana ve kardeşçe
ormandaki ağaçlar gibi
barışın rengidir yeşil
ve lacivert bir sessizlik sardı
dört yanımızı
geceye yakın gökyüzü gibi

oysa şimdi biliyorum
gökkuşağı dediğin
kavgada
dağılmayı göze alabilmektir
bir yağmurun ardından
her rengi ayrı ayrı sevebilmektir
ama hepsine birden
“ben” diye bilmektir